De rode koffer

Ik heb alles ingepakt.
Mijn keuze is gemaakt.

Toch ga ik nog even zitten, vlak voordat ik de deur uitga en niet meer omkijk. 

Ik snuif de vertrouwde geur op. Herinneringen trekken door me heen.

Ik zucht.

Ik zoek de moed om op te staan.
Of beter: de moed om helemaal te voelen.

Hoop dat iemand toch nog zegt:

Je telt wel voor mij.
Ik zie je wél. Blijf toch.

Angst voor het nieuwe, het onbekende, om alleen te zijn.

Pijn om wat ik achterlaat.

Soms duurt dit moment maar even.
Soms zit je jaren op die plek, moed te verzamelen.